دانش آیندهپژوهی رسانه، رشتهای میانرشتهای است که به مطالعه نظاممند، خلاقانه و آیندهنگرانه تحولات، الگوها و کارکردهای رسانهها در افقهای زمانی مختلف میپردازد. این حوزه دانشی با بهرهگیری از روشها و رویکردهای آیندهپژوهی (از قبیل سناریونویسی، دلفی، روندپژوهی و تحلیل عدم قطعیتها) در پی شناسایی فرصتها، تهدیدها و تحولات ساختاری حاکم بر اکوسیستم رسانه است. هدف غایی این دانش، تولید دانش راهبردی و تجویزی برای سیاستگذاری، مدیریت و برنامهریزی در عرصه رسانه، ارتباطات و فضای مجازی، با تأکید بر آمادگی برای آیندههای بدیل و مطلوب است.
فصلنامه علمی «دانش آیندهپژوهی رسانه» به عنوان نخستین نشریه تخصصی در این حوزه میانرشتهای، با هدف انتشار یافتههای اصیل، نوآورانه و کاربردی پژوهشگران، اساتید و دانشجویان تحصیلات تکمیلی راهاندازی شده است. این فصلنامه استقبال میکند از مقالههایی که به طور مشخص به یکی از موضوعات زیر (و نه لزوماً محدود به آنها) بپردازند:
محورهای موضوعی قابل پوشش:
️هوش مصنوعی و تحول خبررسانی؛
️ازپیکربندی عاملیت ژورنالیستی (چه کسی/چه چیزی تصمیم میگیرد: انسان یا الگوریتم)؛
️حکمرانی هوش مصنوعی در اتاق خبر: از خطمشی تا معماری فرایند (نظارت انسانی، برچسبگذاری محتوا، مسئولیت سردبیری الگوریتمی)؛
️تأثیر هوش مصنوعی مولد بر اعتبار، دقت و اعتماد به رسانه و راهکارهای مقابله با دیپفیک/دستکاری؛
️پلتفرمیشدن، قدرت و تنظیمگری؛ اقتصاد پلتفرمی رسانه، انحصار داده/ابر و پیامدهای آن برای تنوع رسانهای؛
️مخاطبپژوهی آیندهنگر؛
️روششناسی آیندهپژوهی در رسانه؛
️گذار از نگاه «پیامد» به نگاه «ظهور» در پژوهش رسانه و دیجیتال؛
️اقتصاد و کسبوکار رسانه؛
️اخلاق، حریم خصوصی و حقوق؛
️پیشرانهای کلان آینده رسانههای دیجیتال در ایران (افق ۵-۱۰ ساله) و دلالتهای حکمرانی فرهنگی؛
️نقش رسانه در امید اجتماعی، سرمایه اجتماعی و مدیریت بحران؛
و دیگر مقالات مرتبط با اهداف نشریه.
این فصلنامه با پذیرش مقالات برگرفته از چارچوبهای نظری و روششناسی معتبر آیندهپژوهی و علوم ارتباطات، تلاش میکند تا پلی میان دانش نظری و نیازهای عملی خط مشیگذاران، مدیران و فعالان رسانه برقرار سازد.